Yukata

Yukata is een soort huiskimono. Voor mannen en vrouwen gelijk, alleen de band die alles bij elkaar houdt wordt bij vrouwen in de taille en bij de mannen op de heup gebonden. In onze tweede ryokan, in het mooie bergdorp Shirakawago, liggen bij aankomst de yukata’s al klaar. De aardige eigenaar vertelt ons dat we om 18:00 avondeten. We lopen nog een beetje door het dorp en zijn 17:45 terug en wachten op onze kamer op ons eten (bij onze eerste ryokan werd het eten op de eigen kamer genuttigd, alleen het ontbijt deden we in een gemeenschappelijke ruimte). Een klop op de deur en we deden onze schuifdeur open. Blijkt dat we in de gemeenschappelijke ruimte eten, geen probleem, eten is eten. Zien we bij binnenkomst dat wij de laatste zijn, alle andere gasten zitten al aan tafel……in hun YUKATA. Monique fluistert dat ze in de voorbereiding meent te hebben gelezen dat verwacht wordt om in je yakuta en opgefrist aan het diner deel te nemen. Helemaal niet meer aan gedacht, nou de yakuta lag nog netjes opgevouwen op onze kamer en opgefrist waren we ook niet. We voelden ons wel een beetje opgelaten, begrijp je dat?

Shirakawago is een dorpje in de bergen waar prachtige oude boerderijen staan, voorzien van een geweldig dik rieten dak. Enkele van deze boerderijen worden als ryokan gebruikt. Overdag wemelt het van de bezoekers, maar na 17:00 uur keert de rust terug en neem het gekwaak van de kikkers het over, prachtig.


Geisha

Anders dan de titel doet vermoeden, we hebben geen geisha of leerling geisha (maiko) gezien. Valt ook niet mee, je moet de juiste plaatsen weten en je moet heel veel geluk hebben. (Klinkt net alsof we op zoek zijn geweest naar een zeldzaam vogeltje, wat eens per jaar op doorreis naar het zuiden Den Bosch aandoet). In plaats daarvan wandelden we door Kyoto, bezochten het Sento Imperial Palace, Kinkakuji tempelcomplex, superdeluxe ‘Bijenkorf’ Takashimaya waar alleen al de food afdeling tong- en ogenstrelend is. Maar het lopen door kleine achteraf straatjes, waar je een winkeltje tegenkomt waar ze suikersnoepjes verkopen die geserveerd worden bij een thee ceremonie, zo mooi en elegant van vorm, daar kunnen we ook heel erg van genieten. De wijk waar we vier nachten hebben overnacht, had tal van die kleine ondernemers, we kochten er ons brood of kant en klare hapjes voor lunch of avondeten. Niet uit de fabriek, maar allemaal in de keuken bereid die grenst aan de winkel. Waar de locals ook hun boodschappen doen en wat smaakte dat allemaal goed. Bij het winkeltje met de hapjes, had de vrouw geen 50 yen terug, in plaats daarvan kregen we een bakje eiersalade, dat is nog eens een leuke ruil in natura. 

We raken gewend aan de manier hoe mensen hier wachten op de bus, je verwelkomen in de winkel of je nabuigen als je de winkel verlaat. Hoe kleine kinderen in mooie uniforme kleding, voorzien van enorme rugzak alleen met de bus naar school gaan. Er geen prullenbak te vinden is en er geen vuil op straat ligt. Dat alle hondjes apricot poedels schijnen te zijn en dat mensen op gedempte toon met elkaar spreken. Dat bomen worden gesnoeid op een delicate manier, alsof je de nagels van je hoogbejaarde moeder knipt. Dat senioren hier nog een actief leven leiden en zich daar ogenschijnlijk wel bij voelen. Van de de prachtige esdoorn en ginko bomen. Aan de kleine huifkar achtige autootjes die hier heel veel rondrijden. Dat je bij de douanecontrole een stel slippers krijgt aangeboden als je je schoenen uit moet trekken en dat ze vervolgens een kruk voor je pakken als je ze weer moet aantrekken. Deze dingen maken het reizen voor ons als toerist heel aangenaam. Ik hoorde Monique gisteren zelfs met een verhoogde stem ‘Arigato gozaimas’ zeggen en dat ging heel natuurlijk.

Terwijl ik dit schrijf in de treinreis van Kyoto naar Matsumoto, snelt het Japans landschap aan ons voorbij, dorpjes, veel rijstvelden, volkstuintjes, groene heuvels en in elke stad gillende reclameborden. Dat is misschien wel het enige wat lawaai maakt in dit land


Mount Inari

Vandaag wat boodschappen gedaan en zitplaatsen besproken voor een trip naar Himeji morgen. Het kan hier allemaal zo precies geregeld worden en met een glimlach. 

In de middag zijn we met de trein naar Inari gegaan een klein plaatsje buiten Kyoto waar op de Mount Inari een pad is met duizenden tori’s. Fushimi Inari-Taisha shrine heet het officieel en het is een trekpleister van jewelste. Heel druk en niet alleen met tori’s maar ook met eettentjes, je waant je op een markt en als je niet stevig in je schoenen staat dan ga je los en eet je je helemaal ziek. Gelukkig hadden we kort van te voren heerlijk geluncht in de stad, dus de verleiding werd weerstaan. Probeer maar eens een foto te maken van de laantjes met tori’s, dat zou nog een probleem kunnen zijn, want met al die mensen wordt het al gauw een rommeltje. Maar wat schetst onze verbazing, als je maar ver genoeg doorloopt, tot waar er geen toiletten zijn!, en het steeds steiler wordt, worden de bezoekers aantallen steeds kleiner. Uiteindelijk loop je dan met een paar mensen door een laantje en deze kunnen dan mooi deel uitmaken van een foto. Rond het hoogste punt van deze tocht zijn er een paar sympathieke kleine zaakjes, waar je koekjes en drankjes kunt kopen en waar de eigenaars lekker aan het kletsen zijn met een gast of een boek lezen. 

Het zweet stond ons wel op de rug en Monique werd flink gebeten door de muggen, maar we hebben lekker wat foto’s kunnen schieten van deze beroemde en al vaak gefotografeerde tori’s


GPS coordinaten

Van Nara reizen we naar Koyasan, een gebied met vele tempels waar we in een, door monniken gerunde, ryokan (traditioneel Japanse vorm van hotel/pension) zouden overnachten. Koyasan is de thuisbasis van een actief kloostercentrum dat twaalf eeuwen geleden werd gesticht door de priester Kukai (postuum bekend als Kobo Daishi) voor de studie en de beoefening van het esoterisch boeddhisme. Het is het hoofdkwartier van de Koyasan-sekte van het Shingon-boeddhisme, een geloof met een brede aanhang in heel Japan. (met dank aan Wikipedia)

We besluiten een auto te huren, één met GPS in het Engels. Bij bevestiging van de huur wordt aangegeven dat de instructies in het Engels worden gegeven, maar dat de kaarten niet voorzien zijn Engelse tekst, maar alleen in het Japans. Het ingeven van het adres wordt dan een probleem. Maar daar hebben ze iets op gevonden, GPS coördinaten. Via een instructiefilm op Youtube zien we dat je de coördinaten kunt ingeven en dan komt het goed. We hebben gezocht hoe we dan aan die coördinaten kunnen komen en dat blijkt heel simpel; via Google maps. Dus invoeren in het navigatiesysteem en rijden maar. De Engelse instructies zijn heel duidelijk en binnen 2 uur rijden, beiden in een “hiep hiep hoera stemming”, zijn we bijna op de plaats van bestemming. Een klein dorpje vormt de start van een behoorlijke klim over een smalle weg. Met de regen, die in bakken naar beneden komt en vele takken en stukken steen, wordt het een voorzichtig ritje naar boven. We zijn onder de indruk van het prachtige groen om ons heen, maar maken ons (individueel en niet uitgesproken bleek later) toch wel zorgen of dit de juiste plek is. Op Google maps hadden we van te voren gekeken waar we moesten zijn en toen zag het er uit als een klein maar substantieel dorp. Dit was alleen maar bos en we moesten nog maar 90 meter! Lang verhaal kort, we waren niet op de juiste plek. Oorzaak verkeerde coördinaten, decimale graden ipv graden minuten seconden. Gelukkig kunnen we via de gehuurde router op internet de juiste waardes vinden en dan blijkt dat we ruim 2 uur van onze bestemming zitten. (Blijkt later toen we de auto weer inleverden, dat je op deze navigatie systemen ook een telefoonnummer kunt ingeven van een bedrijf en dan word je ook naar je bestemming geleid.) Wat hebben we geleerd? Dat regen en GPS coördinaten slecht samengaan ;-)

De Jokiin ryokan waar we overnachten is prachtig, we eten vegetarisch en het eten is een plaatje om te zien. ‘s Morgens om 5:50 uur wonen we een ceremonie bij en daarna krijgen we een echt Japans ontbijt met rijst, miso soep, groenten soja en eten we in een grote zaal met alle gasten. Naast mij zit een Frans vrouw, ze vindt het niet lekker, “er zit niks zoets bij, niet eens croissants”. Ja zo kun je het ook bekijken, maar dan heb je wel een verkeerd vakantieland gekozen.


Nara

In het stadje Nara is een enorm bronzen Boeddhabeeld en dat trekt veel mensen. Bussen vol toeristen en schoolkinderen komen hier naar toe en lopen via een groot park waar heel veel herten los lopen, naar de tempel. We waren pas in de middag aangekomen in Nara, was warm en we besloten de Boeddha de volgende ochtend vroeg te gaan bekijken, voor de drukte. Dat betekent om 7.30 uur op pad, zelfs de hertjes sliepen nog. We konden heerlijk genieten van de rust, voor even, want een uur later werden we bedolven onder de hoeveelheid bezoekers. Een van de houten pilaren heeft aan de basis een gat en als je daar doorheen kruipt schijnt dat geluk te brengen. Als kind wil het wel lukken, maar als volwassenen het ook gaan proberen, wordt het duwen en trekken geblazen. Schoolkinderen zagen in ons een leuke oefening voor hun Engels, dus vroeg de dapperste of wij ‘a moment’ hadden. Hadden we natuurlijk wel. Met horten en stoten kwamen de zinnen eruit en bij twijfel werd er door zijn vriendinnen bijgesprongen. De lerares keek van een afstandje toe. We vonden het dapper en natuurlijk wilden we met ze op de foto, of de dappere nog een hug kon krijgen, tuurlijk jongen. Nara heeft een zee van hele leuke eettentjes en een aantal specialiteiten die we allemaal geprobeerd hebben. Mochi, een deegje van gestampte gekookte rijst, die zijde zacht is geworden en vervolgens verwerkt wordt met zoete rode bonenpasta. Geschaafd ijs met allerlei sausjes. In sake gefermenteerde groenten, heerlijk voor bij de maaltijd. Kleine achteraf tentjes die verrassend heerlijke gerechten op tafel zetten. Het valt ons op dat je voor een redelijke prijs, goed kunt eten met zijn tweeën. Japan hoeft voor wat betreft eten niet echt duur te zijn. Jazz live muziek in een restaurant, komt er 1000 yen bij je rekening, is toch leuk? En het was ook nog eens een heel leuk gezelschap. Volgende stap is misschien wel een karaoke bar, Monique?

Nana Koizumi

Using Format