Tokyo Giants

Vorig jaar bezochten we een Sumo worstel toernooi en dit jaar boekten we een kaartje voor een baseball wedstrijd. We hadden ons een beetje voorbereid door op internet de spelregels op te zoeken en bovendien de huisregels van de Tokyo Giants goed door te nemen. Geen flessen of blikjes mochten worden meegenomen, tassen zouden worden gecontroleerd en een van de meest in het oog springende regels luidde: Als je je als Giant fan in een vak met fans van de tegenstander bevindt, juich dan niet te hard (die hadden we goed in de oren geknoopt, daar konden we ons wel iets bij voorstellen). 

We hadden één camera met groothoeklens meegenomen en een verrekijker, want het is wel leuk dat je de gezichten kunt zien en we wisten van te voren dat dat vanaf onze zitplaatsen niet eenvoudig zou worden. In onze prijsklasse zou het goed kunnen zien van de spelers, door twee brildragende 50 plussers, als een klein wonder kunnen worden beschouwd. 

Bij het binnenkomen zagen we al direct dat vaste fans heel creatief waren, gewoon komen aanzetten met een halfliter blik bier en dit overgieten in een ter beschikking gestelde kartonnen beker van een halve liter. Hadden we niet in de gaten, we stonden al binnen en hadden niets bij ons wat maar enigszins op een drankje leek. We bestelden onze biertjes in een van de vele tentjes op de galerij, voor stadionprijzen. Het Tokyo Dome had veel weg van een ander stadion waar we ooit een prof basketbalwedstrijd hadden gezien: Madison Square Garden in New York, waar de New York Knicks een belabberde wedstrijd speelden. Veel snackbars en constant etende en drinkende lieden, je vraagt je af waarom ze naar een wedstrijd zijn komen kijken. Goed, hier in Tokyo hetzelfde beeld, maar wat wel heel leuk was, we kregen bij de ingang ieder een baseball shirt van de Tokyo Giants, het was natuurlijk de bedoeling dat je die zou aantrekken, maar we gaan zo zweten van kunststof, dus dat hebben we maar overgeslagen (mocht je iemand weten die baseball fan is en die we blij kunnen maken met een shirt van de Tokyo Giants, geef maar een seintje, wil ik er voor de gein ook nog wel een handtekening opzetten met een dikke zwarte stift.)

Lang verhaal kort, we hebben ons vermaakt (..had even bij een seizoenkaarthouder geïnformeerd, wat we konden verwachten, hij liet me een staatje zien van de competitie en Nagoya stond op plaats 5 en Tokyo op plaats 1).  Bij de eerste slagbeurt van de thuisploeg, sloeg de Giant speler direct een homerun, de toon was gezet, er volgde later nog 4 meer van deze klappers. 

In het stadion natuurlijk een giga scherm, waar uitzinnige Giant fans werden gespot door een cameraman, die uiteraard zocht naar zo’n ‘prachtig’ grijs Giant shirt. Na 4 innings kwam ik er achter dat mijn shirt precies de blauwe kleur had waarin alle fans van de tegenstanders zich hadden getooid. De kans dat ze me zouden filmen en dat ik, via het reuze scherm van het stadion, een moment van eeuwige faam zou beleven, was te verwaarlozen. Het gekregen grijze shirt van Tokyo aantrekken was geen optie, daar heb ik het al over gehad.

Wat overigens heel indrukwekkend was, waren de meisjes die dranken verkochten en met name de bier en whiskey-soda verkoopsters. Zij torsten een tank van ik schat een 15 liter op hun rug en renden de trappen af en op. Lachten hun tanden bloot richting het publiek, zwaaiden en spotten direct als iemand iets nodig had en hadden direct door waar hun ‘vaste’ flink doordrinkende klanten zaten. Verschillende merken bier en whiskey-soda, cola en andere frisdranken. Dus om de zoveel tijd, stond er weer een andere enthousiaste tiener je toe te lachen in de hoop dat je dorst had. Die meiden moeten een conditie hebben van ongekende klasse, want dat hielden ze de hele wedstrijd vol. 

Hoewel het heel erg leuk was om te zien en mee te maken, waren we wel wat teleurgesteld in baseball in het algemeen. Goed ze kunnen indrukwekkend hard slaan en hard en zuiver gooien en oh ja een sprintje trekken gaat ook nog wel, maar ze staan ook verrekte lang niets te doen. Zonder enige twijfel wel geconcentreerd en dat zal ook wel de nodige calorieën verbranden, maar een bosbrand zal het nooit worden. Als we iets hebben zien zweten was het de kaas op de hotdogs en anders wel de dames van de drank,  R E S P E C T (concentreer je en je hoort Aretha Franklin zingen)


het Tokyo Giant shirt


Tokyo

Vorig jaar zagen we overal posters van het nieuw te openen Digital Art Museum. Het opende vlak na onze vakantie in Japan. We waren erg nieuwsgierig hoe het zou zijn en reserveerden begin dit jaar al onze kaartjes. Digitale kunstwerken waarbij licht en computers een hoofdrol spelen. Verdeeld over drie hoofdruimtes met tussendoor kleine extraatjes. Indrukwekkend en het gaf ons ook een beetje het Eindhovense Glow gevoel, alleen waren camera statieven hier niet toegestaan.


Honshu

We hebben de Shinkansen trein genomen en de trip van ruim 800 kilometer van Kagoshima naar Kobe in amper 4 uur afgelegd. 14 stations onderweg die ieder precies op de aangegeven tijd werden aangedaan. Het landschap vliegt aan je voorbij terwijl je in comfortabele stoelen zit met een beenruimte die een comfort klasse in een vliegtuig waardig is. In Kagoshima, het beginpunt van de trein, werd de trein schoongemaakt. Een ploeg schoonmakers stapt in en voor ieder treinstel zijn er twee mensen, die als een wervelwind alles schoonmaken inclusief het omdraaien van stoelen (in deze trein rijdt niemand achteruit) en na een half uur gaan op het sein van de stationsmeester, de deuren weer open en stappen de schoonmakers allemaal gelijk uit en maken een buiging naar de wachtende passagiers. De reis kan beginnen. Voor je er erg in hebt wordt er gemeld dat er een korte stop zal worden gemaakt bij het volgende station en of je je alvast wilt voorbereiden. Mensen pakken hun spullen en gaan klaar staan, deuren worden centraal geopend. Op het perron staan passagiers te wachten op aangegeven plekken, het betreffende treinstel stopt precies op die plek (geen taferelen zoals bij ons, dat je moet inschatten waar de deur komt en iedereen op het laatst een sprintje moet nemen). Eerst laten uitstappen en dan instappen, deuren worden weer gesloten en meteen begint de trein te rijden. Het lijkt  een bandenwissel bij een Formule 1 race, nou ja bijna dan. Binnen een minuut zijn we weer onderweg.

Kobe ligt op het eiland Honshu en is zo goed als vastgeplakt aan een andere grote stad, Osaka. In 1995 werd het in de vroege ochtend van 17 januari opgeschrikt door een grote aardbeving die aan ruim 6000 mensen het leven kostte. De foto van een verhoogde snelweg op betonnen palen die na de aardbeving op zijn kant lag, kan ik me nog goed herinneren. In de stad word je door middel van borden gewaarschuwd wat te doen als er een aardbeving plaatsvindt en dan sta je stil bij het gegeven dat dat zo maar zou kunnen gebeuren. In het Kobe Memorial Earthquake museum proberen ze je te laten ervaren (dmv video, geluid en lichteffecten) wat er die ochtend is gebeurd. Binnen 20 seconden is een compleet gedeelte van de stad verwoest en zijn er duizend mensen omgekomen. Een belevenis die je niet in het echt wil meemaken, maar dat is denk ik wel duidelijk. Japan wordt jaarlijks door duizenden aardbevingen getroffen, veelal heel klein en nauwelijks voelbaar en een enkele keer door hele forse schokken. 

Kobe is een aangename stad met een overzichtelijk centrum, waar heel veel luxe winkels hun waren aan de man proberen te brengen. Wat denk je van een Aston Martin winkel midden in de stad, waar van die prachtig geboetseerde koetsen staan te glimmen (rustig John rustig jongen)…….

En je kunt er, zoals overal in Japan, heerlijk eten. We weten nu eindelijk welke tentjes we voorbij moeten lopen, vaak de Izayaki gelegenheden (borrel en een hapje). Daar is drinken de hoofdzaak en de hap bijzaak. In dit soort tentjes mag ook vaak nog worden gerookt en dat is niet prettig, ben je niet meer gewend gelukkig.

Tussen 11.30 en 15.00 uur wordt er overal geluncht. ‘s Avonds moet je nog wel eens zoeken als je na 19.00 uur nog wat wil gaan eten, heel veel tentjes zijn dan al gesloten, richten zich puur op de lunch. Wij zijn dan vaak op zoek naar plekken waar de lokale Japanner even gaat eten. Geen uitgebreide kaart met luxe vis, maar een eenvoudige lekkere maaltijd. Dan genieten we van het eten en de zaak met de mensen. Het eten is over het algemeen erg goed en vers bereid, zelfs de kwaliteit van eetgelegenheden in de shoppingmalls is bovengemiddeld. We hebben ons niet ingehouden en we beloven om op de terugreis in het vliegtuig te matigen.



Waarschuwingsbord

afzuigers en airco’s

Prefectural Art Museum

Sun Sister Nagisa

Schoolkinderen op excursie

Uitzicht

4x4 house van Tadao Ando

Akashi-Kaikyo brug

Osaka Culturarium at Tempozan

Hoekkamer uitzicht in Kobe


Tuinen en thee

We hebben op onze laatste dag in Kyushu enkele Japanse tuinen bezocht en dat hebben we gedaan in een huurautootje. Het is volgens ons niet te koop op de Nederlandse markt en eerlijk gezegd snappen we dat ook wel, het is een foeilelijke auto. Het ziet er uit als een gemotoriseerde huifkar, van buitenaf lijkt het alsof de bestuurder plaats heeft moeten nemen op de bodemplaat in plaats van een comfortabele stoel. Maar alles went en dat geldt ook voor deze auto, die je heel veel ziet rijden op de Japanse wegen. Alle merken hebben wel zo’n huifkar model, dus wij op pad en speciaal om zo’n auto gevraagd. We waren wat lacherig toen we het koddige (zie je wel nu wordt het al koddig) autootje zagen. We waren heel erg verrast door de binnenruimte van de auto. Alles lijkt erop te zijn gericht om zoveel mogelijk ruimte over te houden voor de mens. Veel hoofdruimte, beenruimte, achterbankpassagiers wanen zich in een auto uit het (zoals verkopers dat zo mooi kunnen zeggen) hogere segment. Veel glas om je heen, het enige wat tegenviel was de kofferbak, maar dat was dan ook echt het enige. Alles zat erop en eraan, zelfs een klein verlicht antennetje aan de linkervoorkant, zodat je enig idee had waar de auto ophield. Natuurlijk hebben we ons vereeuwigd met onze huifkar, krijgt een mooi plaatsje aan de muur…….denk ik. 

Senganen tuinen

snoeiwerk aan de bomen

Bamboe

Sakurajima, actieve vulkaan

eettentje

visballetjesbakker

Tuinen in Chiran samurai district

Theeplantages

HUIFkar alias gogomobil

HUIFkar alias gogomobil


Tokko-tai

Tokko-tai is de officiele naam van de unit piloten die in de tweede wereldoorlog met hun vliegtuig en explosieve lading de vijand te lijf ging. Wij kennen ze als kamikaze piloten, maar hier noemen ze het tokko piloten. Veelal niet ouder dan twintig, opgeleid in Chiran en van daaruit hun vlucht de dood in. Het museum richt zich op het persoonlijke leven van de piloten. Verzameling van foto’s en afscheidsbrieven die de mannen schreven aan hun familie vlak voordat ze vertrokken.  De waanzin van oorlog wordt na dit bezoek alleen maar duidelijker. De ruimte rondom het museum wordt gevuld  met gedenkstenen en kersenbomen voor iedere omgekomen piloot.

Using Format