Bloedmaan op National Geographic YourStory

National Geographic heeft op internet een onderdeel Yourshot waar je je foto’s kunt opladen. Een item binnen Yourshot is een opdracht, in februari was dat Starstruck, wat zoveel betekent als ‘gefascineerd zijn door’ in dit geval door het heelal.  De inzendingen werden bekeken en beoordeeld door foto editors van National Geographic en van de 5735 inzendingen werden er 21 geselecteerd voor publicatie in Starstruck. Onze foto van de bloedmaan werd geselecteerd, we zijn heel erg trots. 

Deze is te zien via de volgende link https://yourshot.nationalgeographic.com/stories/starstruck/


Bloedmooie bloedmaan

Zondagavond hebben we enkele plekken verkend. We wisten wat voor een foto we wilden schieten met de bloedmaan en onze max 200 mm. ‘s Morgens in de vrieskou op pad, het was prachtig en helder en bladstil. Maar we hadden de hoogte van de maan verkeerd ingeschat, op 21 of nogwat graden, dat is op een gigantische afstand toch nog behoorlijk hoog. Dat had andere plekken kunnen opleveren. Maar goed, statief neerzetten en kijken of je er iets van kan bakken. We hadden op internet nog gezocht naar tips en trucs en op de site van Laura Vink word je dan niet teleurgesteld. Een volgende keer moeten we niet langer dan 1,5 sec belichten, die oude maan is sneller dan je denkt ;-) 



Tokyo II

We besluiten op het laatst om onze laatste week Japan in Tokyo te blijven. We zijn het constant verkassen een beetje zat en Tokyo is zo groot, er valt zo veel te zien. Prachtige parken, mooie musea, giga winkels en kleine maar zeker niet minder charmante straatjes en overal kun je heerlijk eten, van snack tot zoet op een parkbank of aan tafel. En tussen de gigantische gebouwen tref je dan pareltjes aan als je je even van de mainstream losweekt. Het is een stad waar het huren van een 25 m2 appartement evenveel kost als de gemiddelde huur van een eensgezinswoning in Nederland. Het is er propvol en toch is er een rust op straat. Veel verkeer en toch is het rustig. Een vol station tijdens de ochtendspits en je hoort de vogeltjes fluiten (op sommige stations komt dit overigens uit een luidspreker). Prachtig onderhouden bomen, waaronder heel veel Ginko bomen. Wachten op je beurt, voor metro of winkel, doe je netjes in een rij. Nergens het gevoel krijgen dat je als toerist wordt belazerd. We worden er nog rustiger door en als er dan luidruchtige mensen zijn, dan zijn het in 99,99 van 100 gevallen toeristen. Wat zou het toch mooi zijn als die zich zouden proberen te mengen in de adem van het land. 

Japan is niet alleen maar rozengeur en maneschijn, het is ogenschijnlijk superschoon, het valt je direct op als er vuil op straat zwerft. Geen prullenbak te bekennen als je door de stad loopt, bij je houden en thuis dumpen. Maar dan merk je hoe snel je een boel vuil verzamelt. Heel veel is verpakt in plastic, bij het kopen van bijvoorbeeld een bentobox, krijg je standaard een nat doekje in plastic, een plastic tas en niet te vergeten de bentobox, waarin de verschillende onderdelen zijn geplaatst op plastic onderzettertjes en/of gescheiden worden door plastic groenstroken. Eetstokjes in papier maar de tandenstoker in plastic. Box is netjes verpakt in papier en soms is de box zelf omwikkelt met cellofaan. Van een lunch met zijn tweeën heb je al een heleboel plastic afval. Zou mooi zijn als daar een milieuvriendelijkere oplossing voor zou komen. En met de komende Olympische Spelen in 2020 en een verwachte toeristenstroom van 40 miljoen, is de stad een flinke uitdaging aangegaan. Je maakt niet makkelijk contact met Japanse mensen en ze komen ook wel wat afstandelijk over. Zijn heel behulpzaam, maar worden, denken we, belemmerd door het niet beheersen van een gemeenschappelijke taal. En ook als er Engels wordt gesproken of wij, met het boekje in de hand, ons dapper begeven op het Japanse speelveld. We begrijpen elkaar vaak niet omdat de uitspraak niet herkenbaar is. Maar in zulke gevallen was het contact toch altijd heel charmant en waardevol.

We hebben het nodige gekocht, want je kunt je voorstellen dat we onze ogen niet in onze zak hebben en dat we veel leuke dingen hebben gezien die we de moeite waard vonden. De handbagage reistas wordt gepromoveerd tot ruimbagage en volgepropt. Onze koffer wordt netjes verpakt en alle kleding (vuil of niet vuil) fungeert als buffer voor onze breekbare aankopen. Maar hoe kom je er nu achter of je binnen de 23 kg blijft. Een weegschaal zou mooi zijn, Japan zou Japan niet zijn als je voor het incheckpunt van je bagage een weegschaal aantreft met een prachtige ruime roestvrijstalen tafel voor het herverdelen van de boedel. 

We hebben de PASMO card (smart card waarmee je kunt betalen, metro, winkels) bewaard en de Yen biljetten in onze portemonnee laten zitten. We zijn nog niet klaar in Japan.



Bunraku

Bunraku is een poppenspel, waarbij drie poppenspelers één pop bedienen. Hoofdspeler houdt zich bezig met hoofd en rechterhand. De tweede en derde speler, respectievelijk de rechterhand en de benen. Het podium is zo gebouwd dat je de benen van de poppenspelers niet ziet en met uitzondering van de hoofdspelers, hebben de spelers zwarte kleding aan en een zwarte kap over het hoofd. Meer info kun je makkelijk vinden op Wikipedia.

Het National Theatre  is de plaats waar we moeten zijn, we hebben de kaartjes twee dagen eerder al opgehaald, dus we lopen alsof het dagelijkse kost is, in de kortste lijn van metrostation naar het theater. We hadden ons schoonste goedje aangetrokken, we hadden namelijk toen al gezien dat het echt een uitje was. Wat ons ook opviel was dat de meeste gasten een tas bij zich hadden. Helaas wordt ook hier aangegeven dat het niet is toegestaan om tijdens het spel foto’s te maken. Nee anders geformuleerd, ‘zou u willen afzien om foto’s te maken’.

Het verhaal hebben we al gelezen, maar een vertaling in het Engels via een zendertje, is wel heel fijn. Het is prachtig om te zien hoe de poppenspelers de poppen bespelen en de toeschouwers meenemen in het verhaal. De verteller speelt vaak alle rollen en verdraait en vervormd zijn stem en zijn hele gezicht om de juiste toon aan te slaan. (Trouwens, geen enkele vrouw in het ensemble, voor zover zichtbaar).

Na twee stukken sluit het gordijn en de hele zaal komt in beweging, zonder enig geluid te maken. Plots zien we de tasjes weer opduiken en binnen een 30 seconden ben je omgeven door etende en drinkende mensen. (Er wordt heel weinig gepraat viel ons op, geen goedendag als er mensen naast je komen zitten, geen prietpraat zogezegd. Nog geen kuch gehoord tijdens de voorstelling, je kunt je dus wel voorstellen hoe ik me voelde toen ik een kriebel kreeg. Het zweet brak me zowat uit, gelukkig nog een fles water bij ons.) We hadden beter moeten weten, de voorstelling duurt van 16:00 tot 20:45, dan moet je wel eten meenemen. Na de pauze van een half uur gaat het verder en als het verhaal zijn einde nadert zijn we ook benieuwd hoe het zal gaan met het eindapplaus. (het was een stuk wat nog niet eerder in dit theater was vertoond) Staande ovatie en meerdere malen gordijn open en dicht? We kunnen er kort over zijn, het applaus duurde net zo lang als het sluiten van het gordijn, plus nog eens vijf seconden en daarna snelden men zich naar buiten alsof iedereen zijn plas had zitten ophouden en het punt van uitbarsting bijna was bereikt. Binnen 2 minuten was de zaal leeg en zaten wij nog na te gloeien van de voorstelling. Buiten was ook al iedereen vertrokken via taxi, bus of anderszins.

We zijn  bij ons hotel nog op zoek gegaan naar een restaurantje, want we krijgen altijd honger als we mensen zien eten.

Using Format